مثل باران های بی اجازه

 

وقت و بی وقت

 

در هوایم پراکنده ای

 

و من بی هوا

 

ناگهان خیسم از تو !

 

 

 

 

شب استُ

 

گردباد چشمانت

 

در خواب دلم می پیچد

 

پر می شوم از

 

خیال آغوشت

 

پلکم از تو

 

بوی گل می گیرد

 

آب می پاشم از

 

گلاب دلم راه را

 

پل می زنی به تنم

 

حدیث برکه و ماه را

 

 

نشانی از تو ندارم اما

 

 نشانی ام را برای تو می نویسم

 

 درعصرهای انتظار

 

به حوالی بی کسی قدم بگذار

 

خیابان غربت را پیدا کن و

 

 وارد کوچه پس کوچه های تنهایی شو

 

 کلبه ی غریبی ام را پیدا کن

 

 کنار بید مجنون خزان زده

 

 و کنارمرداب آرزوهای رنگی ام

 

 درکلبه را باز کن و

 

 به سراغ بغض خیس پنجره برو

 

حریر غمش را کنار بزن

 

... مرا می یابی

 

یکم بار که عاشق شد، قلبش کبوتر بود و تنش از گل سرخ. 

اما عشق، آن صیاد است که کبوتران را پر می دهد.

و آن باغبان است که گل های سرخ را پرپر می کند. پس کبوترش را پراند و گل سرخ اش را

پرپر کرد. 

دوم بار که عاشق شد، قلبش آهو بود و تن اش از ترمه و ترنم.

اما عشق، آن پلنگ است که ناز آهوان و مشک آهوان نرمش نمی کند، پس آهویش را درید و 

تن اش را به توفان خود تکه تکه کرد؛ که عشق توفان است و نه ترمه می ماند و نه ترنم.

*

سوم بار که عاشق شد، قلبش عقاب بود و تن اش از تنه سرو. اما عشق، آن آسمان است که

عقابان را می بلعد و آن مرگ است که تن هر سروی را تابوت می کند.

پس عقابش در آسمان گم شد و تن اش تابوتی روان بر رود عشق.

*

و چهارم بار و پنجم بار و ششم بار و هزار بار.

هزار و یکم بار که عاشق شد، قلبش اسبی بود از پولاد و آتش و خون و تن اش از سنگ و

غیرت و استخوان.

و عشق آمد در هیئت سواری با سپری و سلاحی بر قلبش نشست و عنانش را کشید، آنچنانکه

قلبش از جا کنده شد.

سوار گفت: از این پس زندگی، میدان است و حریف، خداوند. 
 

پس قلبت را بیاموز که: عشق کار نازکان نرم نیست / عشق کار پهلوان است، ای پسر

*

آنگاه تازیانه ای بر سمند قلبش زد و تاخت. و آن روز، روز نخست عاشقی بود.

عرفان نظرآهاری
 

 

 

 

 

فراموش كردنت

 

برایم مثل آب خوردن بود

 

از همان آبهایی كه می پرد

 

توی گلو و سالها سرفه می كنیم

 

مقابل دریا كه می رسم

 

فقط برای چشمهایت دعا می كنم

 

اما تو هرگز مستجاب نمی شوی

 

...ببار

 

ببار كه باز باورت كنم

 

ببار در همین كوچه پس كوچه های بارانی

 

ببار در همین كوچه مهتاب

 

راستی قرارمان

 

"همان ساعت "نمی دانم

 

ساعت لجوجی كه هیچ عقربه ای

 

روی شانه هایش به خواب نمی رود

 

یادت نرود

 

تو ، همیشه فرصت كوتاه منی برای شعر

 

تا می آیم زمزمه ات كنم

 

زود تمام می شوی

 

می دانم سالهاست

 

ساعت قرارمان

 

یك دقیقه به هیچ است

 

و من همیشه فقط یك دقیقه

 

...دیر می رسم

 

                   

    

 

 

 

بی تو دلم می‌گیرد

 

و با خودم می‌گویم

 

کاش آن یک بار که دیدمت

 

گفته بودم

 

که بی تو گاه دلم می‌گیرد

 

که بی تو گاه زندگی سخت می‌شود

 

که بی تو گاه هوای بودنت دیوانه‌ام می‌کند

 

اما نمی‌گفتم

 

که این «گاه» ها

 

گهگاه

 

تمامِ روز و شب من می‌شوند

 

آن وقت بغض راه گلویم را می‌گیرد

 

درست مثل همین روزها

 

 

 

 

روزه سکوت میگیرم

و تا افطار ِ صدای تو

نمی شکنمش

روزه میگیرم لبهایت را

لذت افطارش

یعنی بهشت

 

 

 

زندگی یک سفر است



حرمت اعتبار خود را
هرگز در میدان مقایسه ی خویش با دیگران مشکن
که ما هر یک یگانه ایم
موجودی بی نظیر و بی تشابه

و آرمانهای خویش را
به مقیاس معیارهای دیگران بنیاد مکن
تنها تو می دانی که "بهترین" در زندگانیت
چگونه معنا می شود

از کنار آنچه با قلب تو نزدیک است آسان مگذر
بر آنها چنگ درانداز، آنچنان که در زندگی خویش
که بی حضور آنان، زندگی مفهوم خود را از دست می دهد

با دم زدن در هوای گذشته
و نگرانی فرداهای نیامده
انگشتانت فرو لغزد و آسان هدر شود

هر روز، همان روز را زندگی کن
و بدین سان تمامی عمر را به کمال زیسته ای

و هرگز امید از کف مده
آنگاه که چیز دیگری
برای دادن در کف داری

همه چیز در همان لحظه ای به پایان می رسد
که قدمهای تو باز می ایستد
و هراسی به خود را مده
از پذیرفتن این حقیقت که
هنوز پله ای تا کمال فاصله باشد
تنها پیوند میان ما
خط نازک همین فاصله است

برخیز و بی هراس خطر کن
در هر فرصتی بیاویز
و هم بدینسان است که به مفهوم شجاعت
دست خواهی یافت

آنگاه که بگویی دیگر نخواهمش یافت
عشق را از زندگی خویش رانده ای
عشق چنان است که هر چه بیشتر ارزانی داری، سرشارتر شود
و هر گاه که آن را تنگ در مشت گیری، آسان تر از کف رود
پروازش ده تا که پایدار بماند

زندگی مسابقه نیست
زندگی یک سفر است
و تو آن مسافری باش
که در هر گامش
ترنم خوش لحظه ها جاریست

 

  
 

قوی ترین آدم جهان هم که باشی

 

وقت هایی هست

 

که دستی باید لمس ات کند

 

تنی

 

تن ات را داغ کند

 

و لبی

 

 

طعم لب ات را بچشد

 

مستقل ترین آدم جهان هم که باشی

 

وقت هایی هست

 

که دلت پر میزند برای کسی که برسد

 

و بخواهد که آرام رانندگی کنی

 

و شام ات را نخورده روی میز نگذاری و بروی

 

مسافرترین آدم دنیا هم

 

دست خطی می خواهد که بنویسد برایش

" زود برگرد "

طاقت دوری ات را ندارم

 

 

 

        

 

   

هر که آید گوید

گریه کن، تسکین است

گریه، آرام دل غمگین است

چند سالی است که من می گریم

در پی تسکینم

ولی ای کاش کسی می دانست

چند دریا

بین ما فاصله است

من و آرام دل غمگینم