چه کسی می داند

شاید شعرهای من

اندوه فراموش شده ی عاشقی باشد

که هر روز

هزار بار

فضای کوچکِ ذهنش را گــَــــرد گیری می کند

تا مگر عشق را

از گِردِ خود رانده باشد

چه کسی می داند!؟

 

 

قرارمان باران بود

ساعت دلدادگی

کنار عشق

یادت هست ؟

من آمدم

باران هم

و رنگین کمان

برای عشق

تمام قطره ها را

در انتظارت قدم زدم

و خیابان را

تا تمام شهر

به جستجوی تو بودم

تو امّا نیامدی

نمی دانم اشک بود یا باران

چیزی بر گونه ام سر می خورد

و روی کفش هایم می چکید

که می گفت

تو در خواب من جا مانده ای

و من

  ...

چشم هایم را

به ملاقات آورده بودم

همیشه  

این گونه از رؤیای تو

تنها

به خانه بر می گردم