به شهر دلم خوش آمدی

زمانی از خیلی چیزها غافل میشیم كه یادمون میره موجوداتی فانی هستیم...

همیشه به خودمون میگیم :

حالا فرصت هست...

فردا درستش میكنم...

بذار 3روز بگذره بعد میرم از دلش در میارم...

توی هفته آینده یه زنگی بهش بزنم خیلی وقته ازش بی خبرم...

روز تولد مامان بهش میگم كه چقدر دوستش دارم...

حالا 2سال بگذره بعد باهاش ازدواج میكنم...

لازمه با پدر یه گپی بزنم انگار از چیزی ناراحته...

بذار والنتاین بشه براش بهترین هدیه دنیا رو میخرم...

.

.

.

.

ببینم كسی میدونه بعدا" زندگیش تا كی اعتبار داره ؟؟؟ یا اصلا كسی میدونه نقطه پایانی  بعدا" زندگی دیگران كجاست ؟؟؟

بالاخره یه روزی ... یه جایی... كه شاید اصلا انتظارشو نداریم توپ قرمز پایان بهمون میخوره و از دور بازی حذف میشیم و یا همبازیهامون رو از دست میدیم!

اونجاست كه میبینیم دیگه بعدنی وجود نداره.

 بعدا" همون موقعی بود كه فكر اون گپ دوستانه به ذهنمون رسید... همون زمانی كه احساس كردیم دلمون میخواد بغلش كنیم و بگیم كه دوستش داریم... همونجایی كه به فكر یه زندگی مشترك با اون افتادیم... همون لحظه كه تصمیم گرفتیم از دلش در بیاریم و ...

زندگی یه هدیه زیباست با آپشنهای فراوان برای ما... میتونیم از خیلی فرمانها استفاده كنیم و یا اینكه تنها بزنیم روی دگمه اتومات و یا علی برو كه رفتی!

واقعا حیف نیست؟ شاید تنها فرصت تست آپشنهای دیگه همین الان باشه! شاید همین الان زمان خروج از چرخه اتوماته!

به قولی:

Live today as if it's your last day!

راستی اگه الان  بعدا"  زندگیتون باشه چه میكنید؟